PELİN ONAY ŞİİRLERİ...

BENİ ARTIK SEVMEYİN

İnandığım değerleri kaldırdım çeyiz sandığıma sakladım..

kenarlarını tığla ördüğüm umutlarımın arasına

parmaklarımda naftalin kokusu alışamadım unutulmaya

kaç yaşında sevdim ben bu yalnızlığı.?

hangi yürek öncüsü oldu ezinç taşkınlıklarımın..?

bana düşen artık susmaktır

toplamından taşıyorum iç acılarımın

defterimin arasında kurutulmuş anılar

yüzlerinde palyaço gülüşleri kimbilir.

hangi sevdadan kalma

isyan perdesini indirdi gece, suya yansıdı öksüzlüğüm

şehrin kapılarını tutsun bütün yıldızlar,

yoksa firar edip kaçacak hüznüm

sevdiğim erkekler geliyor aklıma

bir çocuk gibi usulca sokulup, bir nehir gibi akıp giden erkekler

ama sen son vurgunum..

en çok vurulduğum

veda mektubun hala cüzdanımda

biraz yırtıldı ve buruştu ama tek kanıtı biten bir aşkın

yoksa kimse inanmıyor ayrıldığımıza

ah bu ben grameri bozuk bir hikayenin içinde,

yüklemini kaybetmiş bir cümle gibiyim

sindire sindire yaşamalı ayrılıkları da belki de bu yüzden

hala aşık gibiyim hangi kırgınlığın içinde boğuldu gülüşlerim...?

iğnesi kırılmış bir plak gibi dönüyorum olduğum yerde

ve şarkılarımı kusamıyorum gücenik makamından eserler dinleyemediniz,

hepinizden özür diliyorum çok erken susturuldum

bu yüzden bu üç boyutlu sarhoşluklar

fasl-ı şahane yıkılışlar alnımda eksik bir veda busesi,

mümkün değil sevilemez ayrılıklar

sol göğsüm yanık göğsüm nasıl da zor sevgi aramak

resimlerde bir çocuk olsam kolaydı ama büyüdüm

beni artık sevmeyin tuza yatırdım gönlümü düşlerimin yanına

gözlerimde esrik bir sızı, alışamadım unutulmaya ...

Pelin Onay

Pelin onay şiirleri...

ANILAR ÖPTÜ DUDAKLARIMDAN...

(..çok zaman sonra belki de sen..)

sesi soluğu kesilmiş bir aşkın ortasından yürüyoruz

acılarımızı saramayacak kadar uzağız artık

kirpiklerimizde beslenen düşler,

yeni doğacak sevgililere miras düşünüyorum da,

belki biz sevgiyi değil,

hep ayrılığı büyüttük seninle

çıplak bedenlerimizden akan özlemler yanılttı bizi

yağmur yağarken anımsadığın ben değil,

yalnızlığındı belki de ve ben yalnızlığını bile özledim desem,

beni duyamayacak kadar sessizsin artık

nakaratındayım anıların

beni bu gece dehlizlere sürükleyen Timur Selçuk,

babasının şarkılarını söylüyor öyle hüzünlü,

öyle hasret,

öyle tutkulu ben de senin şarkılarını söylüyorum

is gibi, sus gibi,

öyle vurgulu kaçırıp getireyim kendimi yanına bir an için desem,

sana sarılamayacak kadar yorgunum artık

dağınıklığını toparlarken odamın,

elimde kaldı bir kitabın içinden düşen resmin

göz göze geldik bir an,

gözlerinde 'seni seviyorum' bakışın

kara çalılar ardına saklanan sinsi bir isyan kaşıdı yüreğimi

resimlerde kalacak kadar yabancı değildik

o zaman her şeyden önce dostumdun,

ıslak hüznümü bile varlığınla gülümsetebildiğim

şimdi gözlerinde yeniden kulaç atmak istiyorum desem,

mavilerinde yüzemeyecek kadar bitkinim artık

nerede yanlış yaptığımı itiraf etmedi aşk

ilam kağıtları birikmiş bir sevda duluyum

şarkıların sakiliğini tek başıma yapıyorum,

rakı makamına göre kadehe doluyor bilirsin işte,

artık sevmek istemeyen kadınlık halleri an geliyor,

kalbim kanatlanıp göğüs kafesine girmek istiyor desem,

semalarında süzülemeyecek kadar yaralıyım artık

ağdalı sevdim seni ama yapışkan değil

sevmek çekip gitmekti gerektiğinde,

bunu bildim sadece şiirlerimde konuşabildim,

bağıra..çağıra kızdın ve kırıldın

sitemlerimin tavşan dudaklarına belki ama sevdim seni,

ayazda..

boranda ah o sadekâr ellerin bedenime yeniden dokunsa desem,

ellerini bedenimde tutamayacak kadar titriyorum artık

bir kedi gözlerimin içine baktı ruhumdan bir deniz geçti,

dalgaları göğsüme çarpttı

antika bir fincanda iç çekişlerim kaldı gül kurusu perdeler,

mutluluğuma kapandı anılar dudaklarımı öptü,

dudaklarım sızladı çok zaman sonra sen de öp beni desem,

öpüşlerimiz bizi yakacak kadar sıcak değil artık ve sen,

her şeye rağmen gelip, 'seni seviyorum' desen,

bu iki kelimeden ölesiye korkuyorum artık..

Pelin Onay