4 Eyl 2012

Bir şiirdir gökyüzü...




17 Ağustos 1999 depreminin yaşandığı o acı gecede, sarsıntı sonrasında sokağa çıkan yüz binlerce insan gökyüzünün yıldızlarla dolu olduğunu gördüler.

Öyle ki, "gökyüzünde çok yıldız olunca deprem olur"  yanılgısı kaldı geride.

Oysa, o gece yıldızlar diğer yaz gecelerinden farklı değildiler, çoğalan, uyumak yerine onlara bakan gözlerdi yalnızca!..

Gökyüzünü gözleyen, Ay'ın hareketini, yıldızların dizilişini anlamaya çalışan ilk insanlar çobanlardır.

Doğa denilen, yeryüzündeki en büyük kitabı okumakta usta olan çobanlar duygularını, düşüncelerini mağara duvarlarına resim yapan insanlar gibi yıldızları birer sözcük yapıp gök yüzünün kara tahtasına yazmışlardır.
Onların yüzyıllar önce gökyüzüne çizdiği resimli romanları bizler bugün Başak, Akrep, Terazi, Aslan ya da Yengeç burcu olarak okuyoruz.

Gökyüzünü çıkarsız, hilesiz, karşılıksız bir sevgiyle seven çobanlar, günümüz astronomlarının atasıdırlar.

Çoban Ahmet de her gece gökyüzünü seyrediyor merasında.. Bu yüzden, şiir sofrasından hiç eksik olmuyor gece, yıldızlar, Ay...

Karnımın zilleriyle uyandım
toprağın uykusu ağırdı
baktım,
sofrasını açmış
bekliyordu gökyüzü
başımda yıldız salkımları
ufukta karpuz dilimi bir ay..

Ne demiş Kaliforniya üniversitesi'nde ders veren Sargun A. Tont:  " Şairler bisiklete atlayıp  kırlara, ormanlara açılırlarsa o zaman yazılacak öykülerin, şiirlerin haddi hesabı olmaz, üstelik 'rakı şişesinde balık olmak' gibi düşünceleri akıllarından çıkararak, masmavi bir göl kıyısında bembeyaz bir zambak olmayı düşünebilirler."

Çoban şair olarak da anılan Ahmet Aslan belki kendi merasında bu örneği en iyi yaşatmaya çalışanlardan birisidir.

Derler ki yıldızdır o kayanlar
bence
gökyüzü taş atıyordur
sevgilisinin penceresine..

Belki de Cezmi Ersöz çok haklı, ortalıkta dolaşan bir çok şair bozuntusundan çok daha yukarılarda çoban Ahmet.

Defterimin satırlarını raylara
ve kelimeleri
umut yüklü vagonlara benzetiyorum
vagonlar hem ağır
hem hafif
ki şiirdir ancak
bu yükü çekecek
en güçlü lokomotif..

Şiir hiç susmayan bir çığlıktır bazılarının yaşadığına dair, yaşamın bin bir rengiyle yıldızları boyayan kişidir şair..

Sevgiyle kalın...


Kaynak: Ay hırsızı

27 May 2012

O Yıllar...


Zordu hayat, çok zordu o yıllar, kadının gözünde erkek avcılığı, erkeğin dilinde kadın çığırtkanlığı yoktu, sapsarı bir sonbahar resminde Ağustos güneşi gibiydi sevdalarımız.
Aşklar duvarlara değil yüreğe yazılırdı, ağaç gövdesin de beraber büyürdü çizilen kalplerde adımız, köhne sokak kuytularında saçakların altında buluşurduk, yağmur taçlandırırdı saçlarımızı, hep o güzel bakışların hatırına çok ıslandık, çok.. 

Zordu o yıllar, çok zordu, parasızlık bükerdi hep belimizi, biz de bilirdik sevgiliye kırmızı bir gül uzatmayı, ama yoktu.
Sevdaya saygı duyulan yıllardı, asillik herkes de vardı, harama pek dokunulmaz, arkadaşın sevdiğine yan gözle bakılmazdı, şarkılar aslını yaşatır destansı aşklar yaşanırdı..
 
Film' si sevdalara özenirdik bazen, ulaşılmaz doruklara tırmanmaya çalışırdık, belki acı olurdu düşüşümüz, ama yaraları kendimiz sarar yüreğimize bir yama yapar ve düşerdik yeniden yollara, bazen sevdaların önünde eğilir, bazen ise gururla, inatla diklenirdik aşk' a..
 
Haset' lik etmezdik birbirini sevene, ekmeğine bal sürülmüş çocukların sevinciydi mutluluğa şahitliğimiz, ateşten başaklar gibiydik ama bir çiçeği bile soldurmaya kıyamazdık, hep derli toplu yataklarda uyuduk, ama dağınık yatakların özlemiyle büyüdük, isimler taktık gözlere, yeşiline, karasına, anlamlar yükledik masum buğulu bakışlara..
Şimdi kime anlatabilirsin bir bakışın yüreği alev alev yakışını, el ele tutuşurken göz bebeklerimize kadar titrerdik, bu hazzı kim anlayabilir şimdi.
Masum bir öpücüğün mahcubiyetini taşırdık al al olmuş yanaklarımız da, sevgiliden gelen mektubu saatlerce okumadan göğsünde saklamanın mutluluğunu kime anlatabilirsin şimdi, galiba zamana yenildi tüm duyguların bakirliği..
 
Kendi ayak seslerimiz eşlik ederdi uykusuz gece kaçışlarına, toprak saksılarda ki sardunyaların altına koyardık kokulu mektuplarımızı, kalecik karasının ateşlediği yüreğimiz bazen kaçamaklar yaşardı çiçek kokulu pencere diplerinde..
 
Köşe başlarımız vardı akşam üstleri konakladığımız, adına şiir dediğimiz tekerlemeleri okunsun diye yazmazdık hiç, kilitli defterlerinin için de sakladık hepsini, içimizdeki yaraların dökülen sızısıydı onlar..
Şarkılarımız vardı özgürlüğe barışa dair, yüreğimizin en masum sesiydi onlar, tınısın da gitarın kendinden geçerdi gece karanlığın da duygular..
Dev aynalarını sadece lunaparkta görürdük biz, şimdi herkesin ruhunda kocaman bir dev aynası var, nasıl bakıyor bu dünya' ya insanlar..
 
Uzun gölgelerimize bakıp da büyük laflar etmedik, çünkü bilirdik güneşin her tepeye gelişin de gerçeğe dönüşeceğini gölgenin..
O yıllar da kelimelerle birbirini bu kadar yaralamazdı insanlar, bakışların kendince bir dili vardı, delikanlılık lafta değildi, her yürekte bir aslan yatardı, bir adama iki kişi saldırmaz yere düşene vurulmaz, bedenler serilse de yere onurlar hep ayaktaydı..
Dokunmazdık sarhoşa ayılana kadar, bozmazdık hayalinde ki sevgiliyle raksını taki yıkılana dek, haksızlığa adaletsizliğe saygısızlığa baş kaldıran bir bayrak gibiydi yüreklerimiz, yoksa nasıl saklardı içinde o kocaman adamı küçücük bedenlerimiz...
 
 
 
Tufan Genç

6 Şub 2012

Bir ihtilal Eylülü...



Bir sonbahar kuruluğunda eylülün bakışları.
On birinde yıkılmıştı ihtişamı düzenbazın,
On ikisinde ipler salındı...
Oyun belli,aktörler aynı...
Saldılar üstümüze barut kokularını.
``Kurşun adres sormazmış``
Biliyor adresini.
Bir sizden ,bir bizden dediler de,
Hep bizdendi toprağa düşenler.
Mehmet`di, Ali`ydi, Özgür`dü,Mert`ti
Yine sessizdi eylülün bakışı ,sertti...

Keşke kuruyan eylül olsaydı,dal dal düşerken
Gencecik fidanlar.
Sahi hiç sordunuz mu,neyin kavgasını verdik,
Niçin öldük.
Vatandı ortak paydamız oysa teferruatta boğulduk.
Ben yoktu,biz idik,
Ülkücü,devrimci...
Hiç gördünüz mü,ülküler devrimler bir bir çiğnenirken.
Yetimin hakkı domuz misali yenirken.
Vatan teferruat olmuş.
Sattılar savdılar...
Onların devranı,onlar ya çevrim içi...
Bir başka eylül olaydı bakışları bizden.
Seviler duruluğunda ...

Üşütmesin kahpeliğin kurşun sıkan elleri.
Üşütmesin eylülümü.
Yine ötelenmiş yasak duygular,yasak yaşamak
Ülküsü viran,devrimi talan...
Bir çığlık şimdi,anne kucağında kalan.
Bir ihtilal eylülünde.


 Lütfi Develi'ye teşekkürlerimle...

11 Oca 2012

Anlar...



Bu şiiri yazdıktan bir yıl sonra 1986 yılında karaciğer kanserinde​n öldü..

Eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya,
İkincisinde daha çok hata yapardım.
Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.
Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar,
Çok az şeyi
Ciddiyetle yapardım…
Temizlik sorun bile olmazdı asla…
Daha çok riske girerdim…
Seyahat ederdim daha fazla…
Daha çok güneşin doğuşun izler,
Daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim.
Görmediğim bir çok yere giderdim,
Dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye..
Gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine
Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım…
Yeniden başlayabilseydim eğer,yalnız mutlu anlarım olurdu hayatta…
Farkında mısınız bilmem,  yaşam budur zaten
Anlar sadece anlar
Sizde anı yaşayın
Hiçbir yere yanında su, şemsiye ve paraşüt almadan,
Gitmeyen insanlardandım ben..
Yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbir şey taşımazdım yanımda…
Eğer yeniden başlayabilseydim
İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım…
Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla
Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır,
Çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer…
Ama işte 85'indeyim ve biliyorum ki…
ÖLÜYORUM

Arjantin 1985
Jorge Luis Borges

17 Ara 2011

Korunaklarımız ardında...

 
 
Korunaklarımız var 
kendimizce kurduğumuz, evlerimiz.
O evlerin kapıları, kalelerimiz.
Kim bilir ne zaman yenik düştüğümüzde, beklenmedik bir şekilde incitildiğimizde, belki gitmek zorunda bırakıldığımızda, belki de ne olduğunu bile anlayamadığımız terk edilişlerimizin ardına kurduğumuz korunaklarımız.
 
O korunakların ardında çok uzun zamanlar, içeriyi çoktan temizlemiş ve dışarıdaki tehlikeleri kendimizden uzak tutmuş olarak yaşarız.
 
Korunağımızın kapısını tıklatanlar olur zaman zaman. 
Evde, içerde değilmişiz gibi yapar sessizce gitmelerini bekleriz.
 
Sonra bir gün bir tanesine açmak isteriz kapımızı,belki zamanı  gelmiştir, belki diğerlerinden daha kararlı çalıyor diye.
 
Önce ürkekçe aralarız kapıyı.
O kapı aralığından girmek üzere olan duyguyu anlamaya çalışırız, zaman alacaktır güvenmek.
Ama denemek isteriz, bir şans vermek.
 
Hem kapıyı çalana, hem de duygu yokluklarında uzun zaman geçirmiş olan kendimize.
 
Nihayetinde kapımızı çalmak için gelmişse yüreklidir diye düşünürüz, zarar vermeyeceğine inanmak isteriz.
Zamanla o kişi daha sık çalar kapımızı, biz unuturuz sanki önceden aldığımız yaraları, daha bir rahat açarız kapıyı.
 
Salonumuza, mutfağımıza, yatak odamıza girmesine izin veririz o insanın.
Salonumuzda tanımaya, tanımlamaya çalışır o duyguları, mutfağımızda ısıtırız belki bir fincan kahve sıcaklığında, yatak odamızda artık içimizdedir, kabul etmişizdir,  işte  orada biz de hissettiklerimizi tanımlarız kapımızı çalana.
 
Sonra bir gün yeniden çalar o kişi kapıyı rahat ve güvenle açar hoş geldin deriz o artık tanıdık olan ruha, ama, beklenmedik bir şekilde çamurlu ayakkabılarıyla giriverir bu kez içeri.
Salonumuza, mutfağımıza ve yatak odamıza.
Şöyle bakınıp çıkıp gider kapıdan.
 
Kaç defa kendimizi böyle bulmuşuzdur, çıkıp gidenin ardından kapıyı kapatıp, içerdeki çamurlu ayak izlerine bakarken.
 
Bakanlar o an, gözyaşı göremezler yanaklarımızda.
 
Öğrenmişizdir önce evi havalandırmayı, yerleri süpürüp silmeyi ve gidip kapımızı çift kilitlemeyi.
 
Ardından aynanın karşına geçeriz, bize ne kaldığını görmek için.
 
Yüreğimizin tam üzerinde diğer izlerden daha yeni, daha belirgin belki daha derin yeni bir çizgi görürüz kanayan.
Üzerine bir bant yapıştırırız, bir süre sonra çıkartıp atmak üzere.
 
Ama o yaranın ya izi kalır ya da ara sıra kendini hissettiren sızısı.
 
Güçlü görünen, ağlamayan, kolay kolay tepki vermeyen insanlara biraz daha dikkatle bakın.
Hani zaman zaman şu “sanki taş kalpli” dediklerinize, korunaklarının kapılarını kolay kolay açmayan o insanlara.
 
Unutmayın, bazıları yanaklarından süzülen yaşları kağıt bir mendille silip atar, bazıları ise o göz yaşlarını içlerine, yüreklerine akıtırlar.
 
Şimdi bir daha düşünün hangisi daha çok acıtır.
 
 

Müge özgöksal


24 Kas 2011

İnsangiller...



Benim karşıma yürek lazım
Yürekli olacak Allahın kulu
Yıkılmadan, korkmadan ayakta duracak
Kaçak güreşmeyecek insanoğlu

Erkek doğmak iş değil
Önemli olanı "er " olabilmek
Yiğitçe davranabilmek zaruri
Mertliğini ortaya koyabilmektir
Şayet ortalıkta oğlan çok gerçi!

Dişi olmakta pek mühim değil
Dişli olabilmeli hatun kimliği
Has kişi kalıbına yakışmalı
Esaslı, seçkin duruş sergilemeli
Kadın kılığında dolaşanda çok yani!

Delikanlı olmakta o kadar önemli değil
Kanına neler sığdırdığındır farkın
Nerde deli, ne kadar akıllı olduğundur
Hangi doğruları beşeriyetinde taşıdığındır

Hangi safta durduğundan çok;
Hangi amaç uğrunadır savaşın
Hayatın neresine ne yakıştırdığın
Almayı bildin de, neler verebildin
Heba ettiğin vakit yığını mı?
Çizebildiğin yön nereye gitti
Aksi halde adının üstü çizilen olmakta var

İnsangiller! Yaratılanı Yaratandan ötürü sevdik
Adam dediğimizde cinsiyet ayrımı yapmadık
Adına yakışır, sözünün eri kalsın istedik
Yürekli olabilmek başka bir şey; taşımak başka esasen
Malum herkeste iyi-kötü kalp denen bir et var zaten.


Nazlı Tolun

23 Eki 2011

Kırlangıçları hep çok sevdim.



Kırlangıçları hep çok sevdim.

Ayvalık'ta bir açık hava otelindeyim, resepsiyon da açıkta.

Resepsiyonun köşesinde bir kırlangıç yuvası var; üç yavru, kafalar dışarıda,gagalar açık.
Anne ve baba gidip gelip yiyecek getiriyorlar ve ayrı zamanlarda geldikleri için birbirlerini görmüyorlar.

AİLE BAĞLARI.

Anne birinci yavruya yem veriyor, birazdan baba gelip ikinciye, anne tekrar geldiğinde üçüncüye,baba gelip birinciye,inanılır gibi değil, sırayı hiç şaşırmadılar.

ADALET.

Akşama doğru sudan çıktım, baktım yuvaya siyah bir kedi yaklaşmış.
O ufacık ana baba canhıraş bir şekilde dalıp, çıkıp kediyi uzağa kadar kovaladılar.

CESARET.

Otel sahibi şunları anlattı:
Bahar başlarında göçten döndüklerinde yuvanın bulunduğu bölümün kapalı olduğunu görünce, resepsiyon görevlisinin kaldığı odaya girip çıkıp onu uyandırmışlar.

AKIL.

Sabah su içmek için fıskiyenin üzerinde dolaşıp çığlıklar atıyorlardı, ta ki fıskiye açılana kadar.

İLETİŞİM.

Yuvalarını öyle bir yaparlar ki yıllarca dayanır.

KALİTE.

Yazları sıcak ülkelere göç ederler.

YENİLİK.

Onların yaptığı yuva, diğer kuşların saman çöplerini üst üste koyarak yaptığı dingildik yuvalara hiç benzemez. 

Benzer bir yuva yapabilen başka bir kuş yoktur.

FARKLILIK.

Hiç kırlangıçları bir yerde pineklerken hatırlıyor musunuz? Devamlı uçarlar.

ÇALIŞKANLIK.

İnanılmaz hızlıdırlar, su zerresini havada yakalarlar.

HIZ.

Binlerce mil uzaktan hep aynı yuvaya dönerler.

Ömürlerinin sonuna kadar yuvalarına bağlıdırlar.

YURT SEVGİSİ.

Ben Kırlangıçları hep çok sevdim...


alıntı.

18 Ağu 2011

Öğrendiklerim...




Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum.
Işığı gördüm, korktum.
Ağladım!.

Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim.
Karanlığı gördüm, korktum!.
Gün geldi,
sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi,
Ağladım.

Yaşamayı öğrendim.
Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu;
aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu
öğrendim.
Zamanı öğrendim!.

Yarıştım onunla...
Zamanla yarışılmayacağını,
zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim!.

İnsanı öğrendim.
Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu...
Sonra da her insanın içinde
iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.

Sevmeyi öğrendim.
Sonra güvenmeyi....
Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu,
sevginin, güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu
öğrendim.

İnsan tenini öğrendim.
Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu.. .
Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim!.

Evreni öğrendim.
Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.
Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevremi aydınlatabilmek gerektiğini öğrendim.

Ekmeği öğrendim.
Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini.
Sonra da ekmeği hakça üleşmenin,
bolca üretmek kadar önemli olduğunu öğrendim.

Okumayı öğrendim.
Kendime yazıyı öğrettim sonra...
Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana...

Gitmeyi öğrendim.
Sonra dayanamayıp dönmeyi...
Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi...

Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yaşta...
Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.
Sonra da asıl yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiğine aydım.

Düşünmeyi öğrendim.
Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.
Sonra sağlıklı düşünmenin, kalıpları yıkarak düşünmek olduğunu öğrendim.

Namusun önemini öğrendim evde...
Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu;
gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el sürmemek olduğunu öğrendim.

Gerçeği öğrendim bir gün,
ve gerçeğin acı olduğunu!...

Sonra dozunda acının, yemeğe olduğu kadar hayata da
“lezzet” kattığını öğrendim.

Her canlının ölümü tadacağını,
ama sadece bazılarının hayatı tadacağını öğrendim.

Ben dostlarımı ne kalbimle ne de aklımla sevdim,
Olur ya,
Kalp durur ...
Akıl unutur ...

Ben dostlarımı ruhumla sevdim.


Mevlana


Evet,insan geldiği gibi gitmemeli...

25 May 2011

Umutsuzluk kurutuyor içimi



Dün yine simsiyah gecede parlayan yıldızlara baktım umutsuzca
Mehtabın kırık ışıkları karalığıma vurdukça seni aradım içimde
Yoktun
Yokluğun da yüreğime işleyen hüzünlere sarılıyorum biliyor musun
Senli şarkılar mırıldanıyorum suskun duvarlara
Seni özlüyorum
Seni nasıl özlediğimi bilsen
Beyaz bulutların kanatların da gelirdin bana...
Şimdi her şey anlamsız geliyor,her şey sıradan
Rüzgarla sevişen dallar,çığlık atan yapraklar
Güneşin doğuşu her şey sıradan
Umutsuzluk kurutuyor içimi
Bir köşeden çıkıp geleceğini düşleyerek yaşamak
Çaresizliğin yürekteki yangınıyla yaşamak kadar acı veriyor biliyor musun...
Oysa yüreğim sevdanı kucaklamaya ne kadar hazırdı gecenin mavisinde
Şimdi boş tuvallere renksiz resimler çiziyor gözlerim
Söz geçmiyor gönlüme her köşesi ayrı kanıyor
Yoruldum yüreğime yama yapmaktan yoruldum
Senden öğrenmiştim sevdalara türkü yakmayı
Senden öğrenmiştim ipek saçlara çiçek takmayı
Şebnem şafağın da yuvarlanıp ıslanmayı senden öğrenmiştim
Şimdi bahar yeli gibi kokan tenini
Yüreğime işlediğin sevda sözlerini özlüyorum biliyor musun...
Ne olurdu çıkıp gelseydin
Gelseydin de sarılıp yüreğinin en sıcak yerinden öpseydim
Gülüşlerim dolansaydı kırmızı gülün goncasında
Dolansaydı da ak gerdanın ateşinde sönseydim ne olurdu..
Kalecik karasının kızılında hasretine yanıyorum şimdi
Yudumlayıp geceyi yas karası giyiniyorum en koyusundan
Ne kadar uzatsam ellerimi yokluğun düşüyor avuçlarıma
Ellerim boş,umutlarım yitik şimdi
Hayallerin gölgesinde kayboluyorum görmüyor mu gözlerin..
Yamaçların yeşiline serpilen tohumlar gibiydik eskiden
Her baharın gelişinde filizlenip sevdamızı yazardı gelincikler
Biz mi kirlettik toprağın yeşilini,toprak mı kirlendi yoksa dilimizden
Hangi suçun esaretini yaşıyorum ben şimdi
Hangi hüküm kesti ki nefesimi
Boğuluyorum karanlığın dipsiz kuyularında...


Tufan genç